صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت صد و نهم
فراز
متن عربی
متن فارسی
نَحْنُ النُّمْرُقَةُ الْوُسْطَى، بِهَا یَلْحَقُ التَّالِی، وَ إِلَیْهَا یَرْجِعُ الغالِی.
ما تکیه گاه میانه هستیم؛ (باید) عقب افتادگان به آن ملحق شوند و تندروان به سوى آن بازگردند.
