صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت صد و نهم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
نَحْنُ النُّمْرُقَةُ الْوُسْطَى بِهَا يَلْحَقُ التَّالِي وَ إِلَيْهَا يَرْجِعُ الْغَالِي.
ماييم تكيه گاه معتدل راه خداوندي، آن كه از ما عقب افتاده است، به ما مي رسد (يا بايد به ما برسد) و آنچه كه افراط كرده و خود را پيش انداخته به ما باز مي گردد يا بايد به ما بازگردد) .