حمد خداي راست که اول پيش از همه اول ها است. و آخر بعد از همه آخرها است. و اوليت مطلقه او است که اول نداشتن او را ايجاب مي نمايد، و آخريت مطلقه او است که آخر نداشتن او را ايجاب مي کند. و من شهادت مي دهم به اين که خدايي جز او نيست. شهادتي که نهان آدمي در آن با ظاهرش موافق و قلبش با زبانش متحد باشد

اي مردم، خصومت شما با (شخص) من، باعث تکذيب من نباشد. و نافرماني با من، شما را متحير و سردرگم ننمايد. و در آن موقع که خبرهاي شگفت انگيز (مانند اخبار غيبي) را از من مي شنويد، به يکديگر چشم نيندازيد (چشمک نزنيد). زيرا سوگند به آن خدايي که دانه را شکافت و انسانها را آفريد، خبري که به شما مي دهم، از پيامبر امي (صلي الله عليه و آله )است.

نه آن تبليغ کننده دروغ گفته است و نه شنونده (خود اميرالمومنين (علیه السلام)) نادان بوده است. من چنان مي بينم شخصي را که سخت گمراه است، که در شام عربده کشيده، و جايگاهي براي پرچم هاي خود در اطراف کوفه گرفته است. تا آنگاه که دهانش باز شود و مقاومت و قدرت و امتناعش سخت گردد، و گام هاي او بر زمين سنگيني کند و در آن هنگام فتنه و آشوب، فرزندان خود را با دندانهايش بگزد، و جنگ با امواج خود، سر بکشد، و از روزهاي آن دوران چهره اي خشن و عبوس آشکار گردد، و از شبهايش اثر زخم هاي آنها بروز نمايد.

در آن هنگام که کاشته اش به کمال برسد و در حد کمال خود بايستد و شقشقه هاي او به صدا درآيد و اسلحه براق او درخشيدن بگيرد، در اين موقع است که پرچم هاي فتنه هاي سخت و ناتوان کننده بسته و آماده شوند، و مانند شب تاريک و درياي متلاطم به حرکت درآيند و روي بياورند.

اين مطالب را درياب و چه بسا بادهاي تندوز که کوفه را بدرد و بشکافد و بادهايي نيرومند و جهنده از کوفه بگذرد، و در اندک زماني دو گروه به يکديگر بپيچند (شاخ به شاخ شوند). آن کسي که (د رآن آشوب) ايستاده است (نيرومند است) درو شود و درو شده (ضعيف) نابود گردد.