ستایش مخصوص خداوندى است که فضل و بخشش خود را در تمامى مخلوقات منتشر ساخته،
و دست جود و سخایش را به سوى آنان گشوده است! او را در تمام کارهایش ستایش مى کنیم و براى رعایت حقوقش از او یارى مى طلبیم؛ و گواهى مى دهیم که جز او معبودى نیست و محمّد بنده و فرستاده اوست.

او را فرستاد تا فرمان حق را آشکارا بیان کند، و به تبیین اوصافش بپردازد.او با امانت، رسالت خویش را ادا کرد و با راستى و درستى به راه خود ادامه داد و پرچم حق را در میان ما به یادگار گذاشت. پرچمى که هر کس از آن پیشى گیرد از دین خارج شود! و هر کس از آن عقب بماند، هلاک گردد! و آن کس که همراه و ملازم آن باشد (به سرمنزل سعادت) مى رسد. راهنماى این پرچم، با تأنّى سخن مى گوید و دیر به پا مى خیزد؛ امّا هنگامى که به پا خاست، با سرعت و قاطعیّت پیش مى رود. امّا زمانى که شما تحت فرمان او درآیید و با انگشت به سوى او اشاره کنید (و همه تسلیم فرمان او گردید) مرگ او فرامى رسد و دورانش سپرى مى شود و بعد از او، مدتى در انتظار خواهید بود،
تا خداوند شخصى را ظاهر سازد که شما را جمع کند و پراکندگى تان را به جمعیّت مبدّل سازد. بنابراین، به چیزى که نیامده دل نبندید و درباره آنچه گذشته مأیوس و نگران نباشید! زیرا آن کس که پشت کرده، ممکن است یکى از پاهایش بلغزد
و دیگرى برقرار ماند. سپس هر دو با هم به جاى خود بازگردد و ثابت شود (و پیروزى بیافریند).

آگاه باشید! آل محمّد (علیهم السلام) همانند ستارگان آسمان اند که هرگاه یکى از آن ها غروب کند، دیگرى طلوع مى کند. گویا (مى بینم در پرتو خاندان پیامبر (علیهم السلام)) نعمت هاى الهى بر شما کامل شده،
و آنچه را آرزو داشته اید، خدا به شما ارزانى داشته است.