چه خواهى کرد آن گاه که لباس هاى (پر زرق وبرق) این دنیا را که در آن فرو رفته اى از تنت برگیرند، دنیایى که با زینت هایش خود را جلوه داده و با لذت هایش (تو را) فریب داده است؟!
این دنیا تو را فراخواند و اجابتش کردى، وزمامت را به دست گرفت و به دنبالش رفتى، و فرمانت داد و اطاعتش کردى. (ولى بدان)این دنیاى فریبنده به زودى تو را وارد میدان نبردى مى کند که هیچ سپرى در آن جا تو را نجات نخواهد داد. حال که چنین است از این امر (حکومت) کناره گیر و آماده حساب الهى شو
و دامن را در برابر حوادثى که بر تو نازل مى شود در هم پیچ و به سخن گمراهان فرومایه گوش فرانده.
اگر به این دستور و رهنمود عمل نکنى به تو اعلام مى کنم که خود را در غفلت فرو برده اى، زیرا فزونى نعمت تو را به طغیان واداشته (به همین دلیل) شیطان بر تو مسلّط شده و به آرزوى خود درباره تو رسیده و همچون روح و خون در سراسر وجودت جریان یافته است.

اى معاویه! چه زمانى شما، حاکمان و مدبران رعیّت و والیان امر امّت اسلامى بوده اید، آن هم بدون پیشى گرفتن در اسلام و شرافت والاى معنوى؟ پناه به خدا مى بریم از این که ریشه هاى شقاوت گذشته آثار پایدار بگذارد و تو را برحذر مى دارم از این که در طریق غفلت ناشى از آمال و آرزوهاى دراز همچنان به راه خود ادامه دهى. تو را برحذر مى دارم از این که آشکار و نهانت یکسان نباشد (در ظاهر دم از اسلام بزنى ولى در باطن در افکار جاهلیّت غوطه ور باشى).

تو مرا به جنگ دعوت کردى، (اگر راست مى گویى) مردم را کنار بگذار وخودت تنها به میدان بیا و هر دو لشکر را از جنگ معاف کن تا بدانى چه کسى گناهان بر قلبش زنگار نهاده و چه کسى پرده بر دیده او افتاده است؟! من ابوالحسن هستم، قاتل جد و برادر و دایى تو در روز بدر، و بر مغز آن ها کوبیدم و همان شمشیر اکنون با من است و با همان قلب (و همان جرأت و شهامت) با دشمنم روبه رو مى شوم. من نه بدعتى در دین گذاشته ام نه پیامبر جدیدى انتخاب کرده ام. من بر همان طریقى هستم که شما پس از آن که با اکراه آن را پذیرفتید با میل خود ترکش کردید!

تو گمان کردى براى انتقام خون عثمان آمده اى، در حالى که خوب مى دانى خون او کجا (و به دست چه کسى) ریخته شد و اگر به راستى طالب خون او هستى، از همان جا که میدانى آن را طلب کن،
گویا تو را مى بینم که از رویارویى در جنگ ضجه و ناله مى کنى همچون شتران سنگین بار، و گویا تو را مشاهده مى کنم که با جمعیّت خود بر اثر ضربات پى درپى و فرمان حتمى شکست و کشتگانى که پشت سر هم روى زمین مى افتند، ناله و فریاد برآورده اى و مرا به کتاب خدا دعوت مى کنى و این در حالى است که جمعیّت تو به آن کافرند و منکر آن اند یا بیعت خود را شکسته اند.