این نامه اى است که از بنده خدا على امیرمؤمنان براى اهل کوفه، گروه یاران شرافتمند و بلندپایگان عرب نگاشته شده است:
اما بعد (از حمد و ثناى الهى)، من شما را از جریان کار «عثمان» آگاه مى سازم، آن چنان که شنیدن آن همچون دیدنش باشد: مردم بر او عیب گرفتند و به او طعنه زدند، من در این میان یکى از مهاجران بودم که براى جلب رضایت عثمان (از طریق رضایت مردم و تغییر روش هاى نادرستش) نهایت کوشش را به خرج دادم و کمتر او را سرزنش کردم (مبادا مردم تحریک به قتل او شوند)
ولى طلحه و زبیر (خشونت در برابر او را به آخرین حد رساندند به گونه اى که) آسان ترین فشارى که بر او وارد مى کردند، مانند تند راندن شتر بود و نرم ترین «حُدى ها»، (آوازى که شتر را به شتاب وامى دارد و خسته مى کند) سخت ترین آن بود و عایشه نیز خشمى ناگهانى داشت (که مردم را سخت بر ضد عثمان شوراند) و به دنبال آن گروهى به تنگ آمدند و بر ضد او شوریدند و او را کشتند (سپس) مردم بدون اکراه و اجبار بلکه با رغبت و اختیار با من بیعت کردند.

بدانید سراى هجرت (مدینه) اهل خود را از جا کند و بیرون راند و آن ها هم از آن فاصله گرفتند و (مدینه) همچون دیگى بر آتش در حال غلیان است، فتنه به پا خاسته و بر محور خود در گردش است. حال که چنین است به سوى امیر و فرمانده خود بشتابید و به جهاد با دشمنان خویش به خواست خداوند بزرگ، مبادرت ورزید.